در شاهراه آسمان پا می گذارم
این کفش ها دیگر نمی آید به کارم

اینجا عمود یک، عمود بی قراری ست
تا کربلا زخم تنت را می شمارم

آورده ام آه دل جامانده ها را
سنگین شده از بغض و حسرت کوله بارم

خرما تعارف می کند لبخند شوقی
از پینه های دست هایش شرمسارم

آواره تر از رودها، صحرا به صحرا
خود را به امواج خروشان...