در سکوتَت روضه هایِ کاملاً جانکاه بود
ارث بردی از پدر؛ رنجی که غرقِ آه بود

از غریبیِ تو قلبِ مادرم آتش گرفت
بسکه از غمهایِ کنجِ سینه ات آگاه بود

کربلا...جایی که شوق از کودکی هایت گرفت
خاطراتِ دلنشین و خوبِ آن کوتاه بود

سوخت بابا در تب و بیرونِ خیمه تا سحر
چشمهایِ خسته ات خیره به نورِ ماه بود

بو...