در زیرِ آفتاب، تنی روی خاک بود
بین شکافِ نِی، بدنی روی خاک بود

پیغمبری به فیض رسالت رسیده بود
سبط رسولِ مُمتَحَنی روی خاک بود

افتاده بود بی سر و غرق به خون حسین
با ناله ی بُنَيَّ، زنی روی خاک بود

غربت نگو که تا به فلک آه می رسید
تنهای دور، از وطنی روی خاک بود

بوی مدینه از جگر او بلند بود
آخر حسی...