درِ دنیا به روم، تا که بسته میشه
دلم از زمونه، وقتی خسته میشه
تو بدی خودم و، وقتی گم می‌کنم
کبوتر میشم و، رو به قم می‌کنم

بی بی جانم، مث فاطمه سایهٔ لطف تو رو سرمه
بی بی جانم، سرپناه من و همه خستگیام حرمه
بی بی جانم، حرم تو برام مث خونهٔ مادرمه

آرومه دلم، تا دست تو خانومه
یا سیدنی، یا حضرت معصومه
...