در بین‌کوچه بال و پرم را شکسته‌اند
با سیلی و لگد کمرم را شکسته‌اند

در پیش‌چشم‌ گل‌پسرم حرمتم شکست
نخل ولایتم ثمرم را شکسته‌اند

طوبای باغ جنت و فردوس بوده ام
دیدی‌چگونه بار و برم را شکسته‌اند!

تنها مدافع علیم بی پسر شدم
در جنگ بودم و سپرم را شکسته‌اند

جای گریزه روضه‌ی کرببلا شده
آنجا...