در به در کوی پریشانی ام
خسته از این بی سر و سامانی ام

تشنهٔ دیدار توام خوب من
غرق گناهم که نمی خوانی ام ؟

حسرت دیدار تو را می کشند
چشم دل و دیده ی بارانی ام

اصل ضیافت به حضورت خوش است
کن قدمی رنجه به مهمانی ام

غرق گناهانم و شرمنده ام
گمشده در ظلمت نفسانی ام

بس که تو را بی جهت آزرده ام
حق من است...