داشت می رفت لب چشمه سواری با دست
دشت لبریز عطش بود، عطش اما دست

دست در آب فرو برد، فرو پاشید آب
ریخت دریای سخاوت به دل دریا، دست

مشک سیراب شد از آب و فرات از عباس
تا کجا می کشد این بار امانت را دست؟

تیغ ها پشت هم آهسته صدایش کردند
کم شده فاصلۀ سینۀ صحرا تا دست

کیست یاری بکند یک تنه خورشیدش را...