دارد به رویِ چشم خود اَبروی حسن را
جانم ، چقدر می‌دهد او بویِ حسن را

اینقدر عقیله بر سری شانه نمی‌زد
بر شانه‌ی خود ریخته گیسویِ حسن را

ای کاش گره وا شود از بندِ نقابش
ای کاش نشانی بدهد رویِ حسن را

ارث از پدرش برده اگر سفره گشوده
او آمده تا گرم کُند کوی حسن را

بند آمده این راه شبیهِ پدرش ...