دادم پس از تو ديگر از كف راه چاره
من ماندم و يك آسمان بي ستاره

فرقي ندارد زنده باشم يا نباشم
وقتي ندارم روي دوشم شيرخواره

آغوش مادر بود روزي جايت اما
حالا سرت بر نيزه،دست آن سواره

ديگر صداي هر دوتاي ما گرفته
تو پلك بر هم ميزني من با اشاره

تو سهم آغوش خودم هستي عزيزم
آخر بغل ميگيرمت يك شب دوباره
...