خورشید، عبایِ تو؛ عمّامهٔ تو از شب
افلاک، برای تو؛ آماده ترین مرکب

شمشیر زمین بگذار تا زلزله برخیزد
در کاخِ یزیدِ پست؛ حینِ غضبِ زینب(س)

تا حضرتِ حق برداشت خاک از کفِ نعلیْنت
دل خلق شد از عشقت افتاد به تاب و تب

بینِ نجف و کعبه؛ شد قبله بلاتکلیف
هنگام اذان آمد تا ذکر علی(ع) بر لب

از زاویهٔ ایوان؛...