محمدجواد شیرازی

خاک زمانه بر سر سینه زن حسین
خون مثل چشمه بود روان از تن حسین

لب تشنه ماند و آه که سیراب گشته بود
حتی در آن زمان فرس دشمن حسین

نفرین به پست بودن دنیا و قصرهاش
چون غیر ریگ داغ نشد مسکن حسین

از بس که نیزه ها به تنش گیر داده بود
چون گل ورق ورق شده پیراهن حسین

تا که سرش نشست نوک ...