حيف شد، عمرم گذشت و روز و شب یادت نبودم
گاه گاهی در غمِ تو، فکر امدادت نبودم

تو شبانه روز یادِ، یاری جدِّ غریبی
پس چرا من اینچنین غمخوار اجدادت نبودم

کِی میان خلوت و جلوت، ترا همراز بودم
همدمِ شامِ سکوت و روز فریادت نبودم

خوب بود از سوی تو، احساسِ مسئولیَتَیم بود
بهتر از آن، اینکه من، نیروی آ...