حالا که راه کرببلای تو بسته است
آقا ببین دلم ز فراقش شکسته است

از دوریِ حریم تو مضطر شدم حسین
نوکر غمین به گوشه ی هیئت نشسته است

دور از تو گشته ام که گنهکارم ای حسین
قلبم ز شرم روی تو بیتاب و خسته است

آقای من بیا و ببخش این معاصی اَم
چشم امید من به نگاه تو بسته است

ای نام تو شفای دل و جان و جسم ...