حالا که برگشتی سرت پیکر ندارد
بابا رقیه طاقتی دیگر ندارد

وقتی که با سر آمدی پیداست برمن
بابا که دل از دختر خود بر ندارد

از بس که خورده سنگ وچوب وضرب خنجر
یک جای سالم این سر و حنجر ندارد

سرخی چشمم راببین از ضرب سیلی
حوریه ات سویی به چشم تر ندارد

ای گوشوار عرش بنگر دخترت را
گوشم شده پاره دگر زیور ...