جز ذکر توأم نیست ثنایی و دعایی
بی حال و هوای تو چه حالی؟ چه هوایی؟

بی زخم تو محروم بود سینه ز مرهم
گر درد نبخشی، چه طبیبی؟ چه دوایی؟

بگذار که چون گرد به خاکت بنشینم
تا بر سر پایم بگذاری، کف پایی

از مرتبه و قدر و جلالش نشود کم
گر پادشهی چشم گشاید، به گدایی

عمری گذراندیم و دریغا که ندی...