خروج امام حسین علیه السلام از مکه
---

جان بر لب ما آمد و جان از بر ما رفت
برخیز! ببین کعبۀ جان، سوی منا رفت

«دور از رخ او، دم‌به‌دم از دیدۀ زمزم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت»

با روح الامین از غم آن ماه بگویید
نور جبل‌النور، بگو روح حرا رفت

با حِجر بگویید ز سوز غم هجران
از درد بمیریم که از دست دوا رفت

«احرام چه بندیم چو آن قبله نه این‌جاست
در سعی چه کوشیم چو از مروه صفا رفت»

در جامۀ احرام مگر تیغ نبستند؟
گفتند ز چه «آبروی مکه، کجا رفت؟»

می‌رفت که ره گم نشود - رهروِ عاشق! -
می‌پرسی اگر کعبۀ عشاق چرا رفت

از «کرب» و «بلا» در ره جانان چه هراسی‌ست؟
او کعبۀ جان بود و سوی «کرب‌وبلا» رفت

هر کس که نشد همسفرش در سفر عشق
یک‌عمر خطا رفت، خطا رفت، خطا رفت

«گفتی که وصالش به دعا باز توان یافت
برخیز که عمرت همه در کار دعا رفت»

برخیز که امسال ز حج باز نمانی
برخیز ببین کعبۀ جان سوی منا رفت

یوسف رحیمی