جان آمد از فراق تو بر لب، نیامدی
امروز هم سرآمد و شد شب، نیامدی

چتر سیاه غم همه جا را فرو گرفت
ای در سپهر عاطفه کوکب! نیامدی

از آه و اشک و ناله و سوزِ دل و دعا
کردم بساط خویش مرتّب، نیامدی

گفتند در رواج ستم می کنی ظهور
دنیا شد از فساد لبالب، نیامدی

خواندیم هر چه ندبه و عهد و کمیل را
...