جاریست چو باران عرق شرم به رویم
از عفو تو یا از گنه خویش بگویم؟

ترسم نگذارند به فردای قیامت
یک برگ گل از باغ وصال تو ببویم

کوری به از آن کز کرمت چشم بپوشم
لالی به از آنم که ثنای تو نگویم

تو زود رضا می‌شوی از بنده ولی من
دیر آمده‌ام تا که رضای تو بجویم

من رو به در غیر تو بردم، تو ز رحمت
آغوش گشود...