تو آن سَروِ بلندی را که از غَم گشته خَم، دیدی
به خاک افتادنِ دستی که گردیده قَلَم، دیدی

به روی نیزه ها خورشید های بی شماری را
که در تاریکیِ منحوسِ دنیا شُد عَلَم، دیدی

برای کُشتَنِ لاله میانِ دشتِ آلاله
تلاطم های طوفان های باهم هَم قَسَم، دیدی

عزیزانِ خدا را که، همیشه محترم هستند
میانِ خنده ه...