تو آن ابری که سمتِ آسمان بی‌وقفه می‌باری
ولی در خشکسالِ این کویرستان گرفتاری

سرِ تابیدنت شمعِ وجودت آب شد هر شب
زمانی که همه خوابند، جای ماه بیداری

به خاکِ سجده‌ات جاری‌ست، سیلِ دانه‌های اشک
به باغِ تربتِ اعلای خود تسبیح می‌کاری

تو آن یاسِ پُر از زخمی؛ که در پیراهنی گلدار
گلابِ سرخ، از گلبرگ‌هایت...