تمام ِ لحظه هایِ زندگانی را هدر دادم
دل و دین و یقین و مهربانی را هدر دادم

محبت را زدم چوبِ حراج و آه شد سهمَم
تمام ِ عمر این گنجِ نهانی را هدر دادم

مرا دنیایِ فانی سخت مشغولِ بِطالَت کرد
چه بد خیرِ حیاتِ جاودانی را هدر دادم

شبیه یخ؛ میان دست هایم آب شد کم کم
زمان! این گنجِ کمیابِ جهانی را هد...