تشنه بود و به خاک‌ها خونش
از رُخ و گونه و جبین می‌ریخت
یک نفر خنده كرد به تشنگی‌اش
پیشِ او آب بر زمین می‌ریخت

نیمه‌جان بود و پُشتِ مركبِ خود
بوسه‌ای سنگ ، بر جبینش زد
نوبتِ تیرِ حرمله شده بود
آه ، از پشتِ زین زمینش زد

فاصله كم شده كمان‌داری
تیرها را دقیق‌تر می‌زد
یک حرامی بر آن تَنِ زخمی
نیزه‌اش ر...