ترا با اسم اعظم آفریدند
امیر هر دو عالم آفریدند

به پاس حُرمت خون گلویت
مه ماتم ، مُحَرَّم آفریدند

برای گریه بر داغ عظیمت
مُحَرَّم را مُعظّم آفریدند

برای زخمهای پیکر تو
ز اشک دیده مَرهَم آفریدند

خدا شد خونبهایت پس عجب نیست
ترا با اسم اعظم آفریدند

چه حکمت بود در کرببلایت
که اصحاب ترا کم آفریدند...