تا نمایان کرد ابروی کمان خویش را
نذر کردم پای چشمش جسم و جان خویش را

زیر ایوان نجف،با گریه در آغوش او
می‌شمارم غصه های بی‌کران خویش را

از کرم پر کرد چندین مرتبه از خمره‌اش
تا نشان دادم به ساقی استکان خویش را

خوش به حال آن که پس داده شبیه قنبرش
در وفا داری به مولا امتحان خویش را

مزه...