تا  تو را باران تصور می کنم
از نگاهِ اشک ، جاری می شوی

تا که  آرام و  قرارم  می رود
چاره بر این بیقراری می شوی

تا تو  را دریا  تصور  می کنم
سفره ای بی انتها  وا می شود

بر سرِ خوان کَرم می خوانی ام
روح دریا با تو معنا می شود

در هوایت تا پریشان می شوم
در پیِ یک ساحل  آرامشم

می نشینم بعد از آن دل...