بی زره رفت به میدان که بگوید حسن است

ترسی از تیر ندارد زره اش پیروهن است

دست خطی حسنی داشت که ثابت می کرد

سیزده سال به دنبال حسینی شدن است

جان سر دست گرفت و به دل میدان برد

خواست با عشق بگوید که عمو جانِ من است

بند نعلین اگر پاره شود باکی نیست

داغیِ خاک برایش همه مثل چَمَن است
...