بگذار تا بگریم چون ابرِ در بهاران»
جانم به لب رسیده از ظلم نیزه داران

بستند روی ناقه دست امام مظلوم
بود آن غریبِ تنها از نسل حق تباران

بنشست تا که بر دل آتش ز داغ گلها
برخاست از گلوها فریاد غمگساران

در پیش چشم زینب این باغبان خسته
گل کرده روی نیزه سرهای گلعِذاران

بردند نیزه داران رأس حسین بر نی
...