به گریه‌های یتیمانه‌ی گدایانت...
اراده کن برسد دست ما به دامانت

بریده‌ایم ز شهر و به خاک‌راه زدیم
به این امید که باشیم در بیابانت

گناهکاری ما خشکسالی آورده
نمی‌رسد به نفس‌های شهر، بارانت

"بُطونهم مُلئت بالحرام" هم شده‌ایم
که نیستیم زمان عمل مسلمانت...

ز ره نیامدی و جمعه جمعه پیرشدند...