به صبح واقعه در خیل دوست دارانش
به ظهر حادثه در جمع بی قرارانش
غروب بر سر نی باز بین یارانش
به ذکر و زمزمه چاووش سربدارانش

امیر لشکر انبوهِ نی سوارانش

چه باک اگر سر نی زلف او رها مانده است
چه باک اگر که سر از پیکرش جدا مانده است
قرار بود خدا مانَد و خدا مانده است
سری به شیوه رها از تنی که جا ما...