به خدا که غربتش نگفتنی ست
اون که توو جوونی فکر رفتنه
داره جون می کنه با سختی ولی
همسرش بالا سرش دف می زنه

غریبی ش حتی فراتر از حسن
بغض توو صداش فرشته کُش شده
حالِ مَحرمِ خونه ش با دیدنِ
لبایی که غرق خونه خُوش شده

صدای هلهله ها بالا می رفت
تا صدای تشنگی شو نشنون
آبا رو کنیزا می ریزن زمین
تا که داغ ...