بهار عاطفه ره سوی گلشنش دارد
چهار دسته ی گل روی دامنش دارد

چنان به دامن محراب بندگی تابد
که جبرئیل به دل شوق دیدنش دارد

به غیر او که عطا می کند به مسکینی
شب زفاف لباسی که بر تنش دارد

شدم هوایی شهری که مهبط وحی است
شمیم فاطمه را کوی و برزنش دارد

ز هرم ناله ی او سوخت هستی دشمن
که راه ...