بهاران را بگو ای دوست از تبعید برگردد
خزان جول و پلاسِ خویش را برچید برگردد

نسیمی که گذر کرده است یک بار از کنارِ او
خودش را می کشاند تا که‌‌‌ با امید برگردد

خودش خورشید عالمتاب باشد پس نیازی نیست
برای یک نماز عصرِ او خورشید برگردد

همیشه بعدِ دیدارِ یتیمان می رود مسجد
به آغوشِ صدف باید که مرواری...