بغض ها را شانه ی تو شوق باران کرده است
راه آغوش علی را عشق آسان کرده است

ناله ی یک پیر زن از فقر در شهر علی
صاحب تیغ دو دم را سخت نالان کرده است

تاج و تخت و بروج و بارویی نداری این دلیل
مرگ را در کام خشک تو چه آسان کرده است

هر که بر منبر علی را لعن کرده خود بدید
جای زندان بر مضیف عشق مهمان کرده ...