باز هم شد آسمان عرش، لبریز از سحاب
آمده باران رحمت بر سر ما بی حساب
سرزده از مشرق چشمان زهرا آفتاب
لاله ی لبخند، روییده به لعل بوتراب
چون‌که بردارد علی از روی زیبایش نقاب
می شود شرمنده از ماه رخش هر دُرّ ناب
بی گمان حبّش برای باغ رضوان گشته باب
شیعه خود را نوکر دربار او کرده خطاب
می رود جنّت یقیناً...