ای کوفه حالا می چشی طعم یتیمی را
از دست خواهی داد مولایی صمیمی را

از رحمت حق بعد او بی بهره خواهی ماند
حتی نمی بینی به خود دیگر نسیمی را

شمشیر زهرآلود جهل وکینه می کارد
بر روی دل ها تا ابد «داغِ عظیمی» را

یک عمر از دست شما خونِ جگر خورده ست
با این که بر دل داشته زخمی قدیمی را

حکم علی حکم خدا بود...