ای پدر برگو که بشکسته چرا ابرو شده
از سر آشفته ات،آشفته تر گیسو شده

بس که قاتل بد بریده حنجرت را،وای من
هر رگ حلقوم تو مانند تار مو شده

ای سر غرق بخون از بس که سیلی خورده ام
با تو سربسته بگویم چشم من کم سو شده

با تمام ناتوانی وقت ره رفتن پدر
تکیه گاه دختر تو کاسه ی زانو شده

چشم تو رو...