ای همای علوی! بال و پرت افتاده
یاسِ نیلوفری ام! برگ و برت افتاده

چشم پوشانده ای از چشم علی، حق داری
ماهِ من! هاله به دور قمرت افتاده

مدتی خنده ندیدم ز تو، غیر از آندم
که به تابوت عزیزم نظرت افتاده

به خیالم که بُوَد زینبِ من در بستر
بین بستر بدنِ مختصرت افتاده

پس از آن روز که بستی سر خود فهمیدم
ک...