ای ماه من کبود شده آسمان تو
رنگ خزان گرفته چرا بوستان تو

از طرز راه رفتن تو باورم شده
جانی نمانده بر بدن نیمه جان تو

من آه می کشم که چنین راه میروی
باید گریست بر تو و قدّ کمان تو

یادم نمی رود که چگونه تو را زدند
در کوچه ها گرفت عدویم ، توان تو

قنفذ تو را که زد، به علی طعنه میزند
جوری زدم که خوب...