ای قاسمم چه زود عمو! قد کشیده ای
بر خاک، با هجای تنت مَد کشیده ای

شیرین تر از عسل شده لعل لبان تو
گردد هنوز دور دهانت زبان تو

جان می دهی مقابل چشم عدوی من
سخت است دست و پا زدنت پیش روی من

این سینه بسکه ضربه ی ناکار خورده است
حالا شبیهِ سینه ی مسمار خورده است

پا می کشی به روی زمین، مردِ آسمان...