ای فدای ره دین جان دو عالم بفدایت
کرده ام بار دگر شوق تو و خاک شفایت

کیستی اینهمه عاشق به تمنای تو هستند
که سلاطین جهان فخرکنان گشته گدایت

ما همه ریزه خور سفره احسان تو هستیم
به گدایان کرمی کن، نظری کن به عنایت

هر چه ازاده در این دهر، هواخواه تو هستند
قبله عشق تویی کعبه ی دل کرب و بلایت

یا حسین ...