ای سفره دار ِ مهربان ای با محبت
در لیله القدر آمدم بی برگِ دعوت

در باز بود و آمدم اینجا نشستم
نازم خریدی ای کریم ِ با لطافت

از کودکی یک بار اَخمَت را ندیدم
دادی مرا بر مهربانی خود عادت

دنیا که یک لحظه نبُردی آبرویم
محتاج ستاری ات هستم قیامت

گفتی که اشکِ نیمه شب را دوست داری
با گریه هایم هر سحر...