ای سایه سار گیسوی تو سرپناه ما
ای صبح و شب شمایل تو مِهر و ماه ما

مِهر تو آتشی ست به شدّت گُناه سوز
ماه تو ماه بخشش جُرم و گُناه ما

تا سهم اشک ما برسد باز دوخته ست
با صد هزار امید به چشمت نگاه ما

تا بر جبینِ مان عَرقِ نوکری توست
هرشب مُعطّر است لباس سیاه ما

مثل همیشه باز ندیده گرفته شد
...