ای داد بیداد از غریبی از اسیری
من‌ روی بام قصرم‌ و تو در‌مسیری

من‌ مَردم اما پیش هر نامرد رفتم
آواره شب تا صبح با پادرد رفتم

چه زود عهد خویش را با ما شکستند
یاد حسن کردم نمازم‌ را شکستند

نان تورا خوردند و دنبال یزیدند
مثل علی من را به هرکوچه کشیدند

این زخم لب این کاسه ها اصلا بهانه ست
من تشنگی ر...