ای خدای اَحدم، بی کس و تنها ماندم
زیر آوارِ فریب و غم دنیا ماندم

بین امواج گناهان خودم غرق شدم
ساحل خشک شدم، تشنهء دریا ماندم

گریه کردن هنر روز مبادای من است
گرچه محتاج همان روز مبادا ماندم

من دلم سوخت که دلسوختهء تو نشدم
آه! آخر چکنم با جگر واماندم!

هرکسی دید خرابم سر من داد کشید
باز گفتی همه ...