ای امید همه ، درمان دل پر دردم
بشکند پایم اگر از ره تو برگردم

در قُمار غم تو مُردن و ماندن یکی است
چه مبارک بود این باخت و بُرد نَردم

رنگ و رو باختنم از سر عصیان من است
رحمی ای پادشه حسن به روی زردم

گر جهان خصم شود باکی از این دشمن نیست
تا به دستان کریم تو توسل کردم

دشمن از جهل کشیده است به من ...