ای آفتاب سایه نشین درت حسین
وی ماهتاب محو رخ انورت حسین

ای چشمه ی حیات که از روی احتیاج
هستی زده ست خیمه به دور و برت حسین

بین دو نهر تشنه بخون خفتی و هنوز
آید ندای العطش از حنجرت حسین

پیش فرات بر لب خشک تو گریه کرد
با سوز و آه ساقی چشم ترت حسین

از تو و کودکان تو حتی دریغ گشت
آبی که بود مهریه ی ...