اینک حسین است و شب راز و نیازش
روح تمام انبیاء محو نمازش

آوای قرآنش ز قرآن می بَرد دل
بگذشته از جان و زجانان می برد دل

بی واسطه جایش در آغوش خدا بود
تنها نه از خلقت که از خود هم جدا بود

می گفت:یارب! این من و این بود و هستم
بود و نبودم را گرفتم روی دستم

در عالم زر با تو بوده این قرارم
ای...