اگرچه غربت من، در نگاه پنج تن است
پی قلافِ دو پلکم، سلاح اشک من است

تمامِ لشکرِ مژگانِ من فدای حسین
زدم به خانهء خود پرچم عزای حسین

اسیر بودم و یک لحظه کم نیاوردم
به اسم مجلس روضه، قیام ها کردم

علاج چشم پر از خون من فقط گریه است
دوای زخم شه بی کفن فقط گریه است

هنوز مضطربم، تیر می کش...