اگرچه زخم لب داری و من هم خوب می دانم
مرا که در دمِ مرگم به لبخندی بخندانم
به روی نیزه ها که خوب می خواندی به هر شهری
برای من چرا پس ساکتی قاریِ قرآنم؟
کدامین نیزه با حلقوم تو اینگونه تا کرده؟
شبیه عمه ام دلخون ز دست نیزه دارانم
کدامین آتشی گیسوی زیبای تو را برده
همان آتش که من هم مثل تو آزرده از آن...