اي ماه كه در پرده اي از نور نهاني
حيف است نيايي و بيايد رمضاني

حيف است كه با چاي غم و لقمه هجرت
ما را به سر سفره افطار نشاني

تا چنگ فراقت، شده زنجير گلويم
پايين نبرد بغض مرا آبي و ناني

اي وارث فرياد علياً ولي الله
تو حاجت اوقات غم انگيز اذاني

برگرد كه با دست خود از بام محبت
اين سفره آلوده دل را ...